อายุวัฒนะ ๑๐๐ ปี : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 54 / 94

พระพันธุรเถระ เราไม่มีความต้องการด้วยลาภ คือ อามิส นั้น มีความสุขพอแล้ว เป็นผู้อิ่มเอิบแล้ว ด้วยรสแห่งธรรม ครั้นได้ดื่มรสอันล้ำเลิศ เช่นนี้ แล้วจะไม่กระทําความสนิทสนม ด้วยรสอื่นอีก ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ

พระบิตกเถระ กายของเราเป็นกายเบาหนอ อันปีติและสุขอย่างไพบูลย์ถูกต้องแล้ว ย่อมเลื่อนลอยได้ เหมือนนุ่น ที่ถูกลมพัดไปได้ฉะนั้น ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๗๔/๒๔๑ ๑๐๐.--ทะ เรามิ

ພຣະນລີຕວັນກເຄຣະ เราเกิดความกระสันขึ้นในที่ใด เราย่อมไม่อยู่ในที่นั้น แม้เราจะยินดีอย่างนั้น ก็พึงหลีกไปเสีย แต่เราเห็นว่า... การอยู่ในที่ใดจะไม่มีความเสื่อมเสีย เราก็พึงอยู่ในที่นั้น. ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระวัชชีบุตรเถระ ดูก่อนอานนท์ ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปสู่ชัฏแห่งโคนไม้ จงหน่วงพระนิพพานไว้ในหทัย แล้วจงเพ่งฌาน และอย่าประมาท การใส่ใจถึงประชุมชน จักหาประโยชน์อะไรให้แก่ท่านได้ ขุ.เถร.มก.๕๐/๕๓๕/๒๕๖ ๑๐๐

พระสุนาคเถระ ผู้ฉลาดในการถือเอา ซึ่งนิมิตแห่งภาวนา จิตเสวยรสแห่งวิเวกเพ่งฌาน ฉลาดในการรักษากรรมฐาน มีสติตั้งมั่น พึงบรรลุนิรามิสสุขอย่างแน่นอน ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๐๙/๒๒๒ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระปริปุณณกเถระ สุธาโภชน์ มีรสตั้งร้อย ที่เราบริโภคในวันนี้ ก็ไม่เหมือนอมตธรรม ที่เราได้บริโภคพระธรรม อันพระพุทธเจ้าผู้โคตมโคตร ทรงเห็น ซึ่งธรรมหาประมาณมิได้ ทรงแสดงไว้แล้ว ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๒๙/๒๒๙ ๑๐๐.--

พระบัณเฑสุมนเถระ เพราะเสียสละดอกไม้เพียงดอกเดียว เราได้รับการบำเรออยู่ในสวรรค์ ถึง ๘๐ โกฏิปี ที่สุดได้บรรลุนิพพาน เพราะผลกรรมที่เหลือ ขุ.เถร.มก.๕๐/๔๔๘/๒๓๓ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ

พระอภัยเถระ เมื่อบุคคลได้เห็นรูปแล้ว มัวใส่ใจถึงอารมณ์อันเป็นที่รัก สติก็หลงลืม ผู้ใดมีจิตกำหนัดยินดีเสวยรูปารมณ์ รูปารมณ์ก็ครอบงำผู้นั้น อาสวะทั้งหลายย่อมเจริญแก่ผู้นั้น ผู้เข้าถึงซึ่งมูลแห่งภพ ขุ.เถ

พระอุตติยเถระ บุคคลผู้ได้สดับเสียงแล้ว ฟังใส่ใจถึงอารมณ์อันเป็นที่รัก สติก็หลงลืม ผู้ใดมีจิตกำหนัด ยินดีเสวยสัททารมณ์ สัททารมณ์ก็ครอบงำผู้นั้น อาสวะย่อมเจริญแก่ผู้นั้น ะ ผู้เข้าถึงซึ่งสงสาร ขุ.เถร.มก.

พระอุตรเถระ ภพอะไรที่เที่ยง ไม่มี แม้สังขารทีเทียง ก็ไม่มี ขันธ์เหล่านั้น ย่อมเวียนเกิดและเวียนดับไป เรารู้โทษอย่างนี้แล้ว จึงไม่มีความต้องการด้วยภพ เราสลัดตนออกจากกามทั้งปวง บรรลุถึงความสิ้นอาสวะแล้ว

พระราชเถระ เรือนที่บุคคลมุงไม่ดี ฝนย่อมรั่วรดได้ ฉันใด จิตที่ไม่ได้อบรมแล้ว ราคะย่อมรั่วรดได้ ฉันนั้น เรือนที่มุงดีแล้ว ฝนย่อมรั่วรดไม่ได้ ฉันใด จิตที่อบรมดีแล้ว ราคะย่อมรั่วรดไม่ได้ ฉันนั้น ขุ.เถร.มก

พระเหรัญญกานิเถระ วันและคืนย่อมล่วงไปๆ ชีวิตย่อมดับไป อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไป เหมือนน้ำในแม่น้ำน้อย ฉะนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้น คนพาลทําบาปกรรมอยู่ ย่อมไม่รู้สึกตัว ต่อภายหลัง เขาจึงได้รับทุกข์อัน

พระโสมมิตตเถระ เต่าตาบอดเกาะขอนไม้เล็กๆ จมลงไปในห้วงน้ำใหญ่ ฉันใด กุลบุตรอาศัยคนเกียจคร้าน ดารงชีพ ย่อมจมลงในสังสารวัฏ ฉันนั้น เพราะฉะนั้น บุคคลพึงเว้นคนเกียจคร้าน ผู้มีความเพียรเลวทรามเสีย ควรอยู่กับ

บทเรียนจากพระโสมมิตตเถระใช้เปรียบเทียบชีวิตของคนที่เกียจคร้านกับเต่าตาบอดที่จมลงไปในน้ำใหญ่ สอนให้เข้าใจว่าคนเกียจคร้านย่อมจมลงในสังสารวัฏ จึงควรหลีกเลี่ยงการอยู่กับผู้เกียจคร้าน และควรอยู่กับบัณฑิตที

พระสัพพบิตรเถระ คนเกี่ยวข้องในคน คนยินดีกะคน คนถูกคนเบียดเบียน และคนเบียดเบียนคน ก็จักต้องการอะไรกับคน หรือกับสิ่งที่คนทำให้เกิดแล้ว แก่คนเล่า ควรละคนที่เบียดเบียนคนเป็นอันมาก ไปเสีย ๑๐๐.--ทะ เรามิ ขุ

พระติสสเถระ ภิกษุศีรษะโล้น ครองผ้าสังฆาฎิ ได้ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน ที่นั่ง ย่อมชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่า เป็นภัยอย่างนี้แล้ว ควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยราคะ มีสติ งดเ

พระสิริมาเถระ ถ้าคนมีจิตไม่ตั้งมั่น ถึงชนเหล่าอื่นจะสรรเสริญ ชนเหล่าอื่นก็สรรเสริญเปล่า เพราะตนมีจิตไม่ตั้งมั่น ถ้าตนมีจิตตั้งมั่นดีแล้ว ถึงชนเหล่าอื่นจะติเตียน ชนเหล่าอื่นก็ติเตียนเปล่า เพราะตนมีจิตต

พระปุณณบาลเถระ เราละนิวรณ์ ๕ เพื่อบรรลุความเกษมจากโยคะ แล้วถือเอาแว่นธรรม คือ ญาณทัสสนะของตน ส่องดูร่างกายนี้ทั่วทั้งหมด ทั้งภายในภายนอกร่างกายของเรานี้ ปรากฏเป็นของว่างเปล่า ทั้งภายในและภายนอก ขุ.เถร

พระบิตกเถระ จิตของใครตั้งมั่น ไม่หวั่นไหวดังภูเขา ไม่กำหนัดแล้วในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่ง ความกำหนัด ไม่ขัดเคืองในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่ง ความขัดเคือง ผู้ใดอบรมจิตได้อย่างนี้ ทุกข์จักมาถึงผู้นั้นแต่ที่ไหน

บทความนี้กล่าวถึงการอบรมจิตตามแนวทางของพระบิตกเถระ โดยชี้ให้เห็นว่าจิตที่ตั้งมั่นไม่หวั่นไหวสามารถช่วยลดความกำหนัดและความขัดเคืองได้ ผู้ที่สามารถอบรมจิตให้มีความตั้งมั่นเหมือนภูเขา จะสามารถลดทุกข์ที่เ

ไม่ขัดเคืองในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่ง ความขัดเคือง เราอบรมจิตได้แล้วอย่างนี้ ทุกข์จักมาถึงเราแต่ที่ไหนๆ ๑๐๐ วาทะ เถรภูมิ ขุ.เถร.มก.๕๑/๑๗๐/๒๙๓

พระอสุเถระ เราฝันว่าได้ห่มจีวรสีอ่อนเฉวียงบ่า นั่งบนคอช้าง เข้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้าน พอเข้าไป ก็ถูกมหาชนพากันมารุมมุงดูอยู่ จึงลงจากคอช้าง กลับลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ครั้งนั้นได้ความสลดใจว่า ความฝันนี้เราไม